دوربین در کلاسها؛ راهحل امنیتی یا پنهان کردن زخمهای روانی؟
به گزارش رسانشر، علیرضا کربلایی، عضو شورای عالی آموزشوپرورش، از پیشبینی امکان نصب دوربین مداربسته در کلاسهای درس در آییننامه جدید اجرایی مدارس خبر داد. به گفته او، با تصویب شورای مدرسه، نصب دوربین در کلاس درس امکانپذیر خواهد بود تا در روشنشدن سوءتفاهمها و بررسی مواردی مانند تنبیه بدنی دانشآموزان موثر باشد. تاکنون استفاده از دوربینها بیشتر به فضاهایی مانند راهروها و حیاط مدارس محدود بوده است.

دوربین و مرزهای نظارت
بیتردید ثبت و مستندسازی اتفاقات کلاس درس میتواند در رسیدگی به شکایتها و جلوگیری از قضاوتهای یکطرفه مؤثر باشد. وجود شواهد بصری میتواند مانع از نادیدهگرفتن ادعاهای رفتار نامناسب معلمان یا برخوردهای آسیبزا شود. از این منظر، دوربین ابزاری برای نظارت و پاسخگویی محسوب میشود. اما پرسش اصلی این است: آیا با نصب دوربین میتوان خیال خانوادهها را از امنیت روانی و جسمی فرزندانشان راحت کرد؟
واقعیت این است که دوربین، هرچند میتواند بخشی از اتفاقات ظاهری را ثبت کند، قادر نیست همه آسیبهای تربیتی و روانی را نشان دهد. کدام دوربین میتواند ترسی را که در دل یک دانشآموز از تحقیر شدن شکل گرفته، ثبت کند؟ کدام تصویر میتواند اثر یک جمله توهینآمیز یا سرزنش مداوم را بر اعتمادبهنفس یک کودک نشان دهد؟ گاهی دانشآموز با جسم سالم از مدرسه به خانه برمیگردد، اما چیزی در روح و اعتمادبهنفسش شکسته شده؛ چیزی که هیچ کبودی یا جراحتی روی پوستش مانده نیست.
شرایط معلمان و خط قرمز حرمت کودک
نمیتوان شرایط دشوار معلمان را نیز نادیده گرفت. حقوق نامتناسب، تراکم بالای کلاسها، فشارهای کاری، کمبود امکانات و نبود حمایتهای حرفهای، اداره کلاس را دشوار کرده است. معلمی که باید همزمان به آموزش، تربیت، مدیریت رفتار و نیازهای متفاوت دهها دانشآموز رسیدگی کند، به حمایت و امکانات بیشتری نیاز دارد. اما این دشواریها، هرچند واقعی و قابلتوجهند، نمیتوانند توجیهی برای تحقیر، توهین یا تنبیه بدنی دانشآموزان باشند. حفظ حرمت و امنیت کودک، خط قرمزی است که نباید تحت هیچ شرایطی از آن عبور کرد.
سازماندهی مدرسه امن؛ فراتر از تکنولوژی
آنچه بیش از نصب دوربین مداربسته اهمیت دارد، ساختن مدرسهای است که در آن احترام به دانشآموز به یک اصل تربیتی تبدیل شده باشد، نه اینکه صرفاً با ترس از ثبت تصاویر، رفتارهای نامناسب کنترل شوند. این مسیر به سازوکارهای مؤثر برای ثبت و پیگیری شکایتهای دانشآموزان و خانوادهها، حضور مشاوران توانمند، حضور مستمر بازرس، آموزش مهارتهای ارتباطی و تربیتی به معلمان و حمایت حرفهای و معیشتی از آنها نیاز دارد.
مدرسه باید هم برای دانشآموز و هم برای معلم محیطی امن باشد. امنیتی که در آن دانشآموز از تحقیر و خشونت در امان بماند و معلم نیز برای انجام درست مسئولیت خود از حمایت و امکانات کافی برخوردار باشد. مدرسه قرار بود پناهگاه کودکان باشد، نه جایی که از آن با اضطراب به خانه برگردند. اگر قرار است از تربیت نسلی آگاه، خلاق، بانشاط و برخوردار از اعتمادبهنفس سخن بگوییم، باید پیش از هر چیز به حالوهوای کلاسهای درس و کیفیت رابطه میان معلم و دانشآموز توجه کنیم.

نظرات (0)
در حال بارگذاری نظرات...