کشف «شتر خونآشام» ۱۲ میلیون ساله در آمریکای شمالی
به گزارش رسانشر به نقل از ایندیپندنت، بررسی مجدد فسیلهای نگهداریشده در موزه تاریخ طبیعی آمریکا منجر به شناسایی گونه عجیبی از شترهای باستانی شده که حدود ۱۱ تا ۱۲ میلیون سال پیش در آمریکای شمالی زندگی میکرده است. این جانور که نام علمی «ومپایروکملوس ولشی» (Vampyrocamelus welshi) و لقب «شتر خونآشام» را دارد، دندانهای نیش بزرگ و خمیدهای داشته که ظاهری شبیه خونآشامها به آن میبخشیده است.

ویژگیهای جسمانی و местоیت جغرافیایی
شتر خونآشام در مناطقی زندگی میکرده که امروزه شامل بخشهایی از ایالتهای تگزاس، اکلاهما و نبراسکا میشود. بررسیهای اسکلتی نشان میدهد این جانور پاهای بلندی داشته و اندامی کشیده و ورزشی داشته است. ساعدهای آن باریک و کشیده بوده و محققان بر اساس این تفاوتهای استخوانی، آن را در یک سرده (Genus) جدید قرار دادهاند که «ولشی» تنها گونه شناختهشده آن است.
دندانهای نیش: ابزار شکار یا نمایش قدرت؟
شگفتانگیزترین ویژگی این گونه، وجود دو جفت دندان نیش بزرگ، خمیده و در انتها تیز در فک بالایی نرها است. در مقابل، دندانهای نیش مادهها بسیار کوچکتر و میخمانند بودهاند. با وجود این دندانهای ترسناک، سایر دندانهای جانور شیارها و سطوح آسیابکنندهای داشته که ویژگی گیاهخواران است. دانشمندان نتیجه گرفتهاند شتر خونآشام گیاهخوار بوده، هرچند دقیقتر مشخص نیست که بیشتر از برگ و بوته تغذیه میکرده یا علف.
پژوهشگران فرضیه میدهند دندانهای نیش عظیم نرها برای شکار یا خوردن گوشت نبوده، بلکه در رقابتهای درونگونهای، ترساندن رقیبان و نمایش قدرت به کار میرفتهاند. این کارکرد شبیه به نقش شاخ در گوزنها و سایر گلهزیان است.
تاریخچه کشف و نامگذاری
بیش از ۱۰۰ قطعه فسیل متعلق به این گونه، شامل جمجمه، فک، دندان و استخوانهای اندامهای حرکتی، در طول سالهای ۱۹۲۹ تا ۱۹۶۰ در منطقه کلارندون ایالت تگزاس جمعآوری شده بودند. این نمونهها سالها در انبار موزه نگهداری میشدند تا اینکه گروه محققان اخیراً آنها را به تفصیل اندازهگیری و مقایسه کردند. نام گونه «ولشی» به افتخار «اد ولش» (Ed Welsh)، دیرینهشناس و پژوهشگر پستانداران دوران سنوزوئیک، انتخاب شده است.
جایگاه تکاملی و سوالات باقیمانده
محققان این گونه را از خویشاوندان اولیه شاخهای از شترها میدانند که بعدها لاماها نیز از آن مشتق شدهاند. بااینحال، اسکلت این جانور ناقص است؛ فسیلهای مهرهها، استخوانهای کامل لگن و برخی استخوانهای مچ و انگشتان پا هنوز یافت نشدهاند. بنابراین، شناخت دقیقتر حرکات و بیومکانیک این شتر باستانی منتظر کشفیات آتی است.

نظرات (0)
در حال بارگذاری نظرات...