تابآوری جامعه ایران: مرز مقاومت و عادت به بحران
به گزارش رسانشر، جامعه ایران در کمتر از یک سال تجربه دو جنگِ ۱۲ روزه خرداد ۱۴۰۴ و جنگ ۴۰ روزه آغاز شده از نهم اسفند همان سال را به همراه تحریمهای چندین ساله داشته است؛ تجربهای که مرز میان تابآوری و عادت به بحران را دچار پرسش کرده است.

به گزارش رسانشر به نقل از روزنامه اعتماد، این اتفاقات در کنار محاصره دریایی، محدودیتهای مسیریابی هوایی و زمینی و نگرانی از گسترش مجدد درگیری، بار روانی و اقتصادی سنگینی بر شهروندان نهاده است. انتظار مداوم برای اتفاق بعدی، حتی در روزهای آرام، نگرانی را زنده نگه داشته است.
تابآوری یا عادت به بحران؟
مقاله تأکید میکند که تابآوری یعنی توانایی جمعوجوری، یافتن راه برای ادامه زندگی و ایستادن مجدد پس از دورههای دشوار؛ ویژگیای که جامعه ایران در سالهای جنگ، تحریم و مشکلات اقتصادی بارها نشان داده است. اما پرسش اصلی این است که آیا این تابآوری در حال تبدیل شدن به «عادت به بحران» نیست؟
وقتی شرایط دشوار طولانی میشود، مردم ناچارند برنامهها را تغییر دهند، تصمیمهای مهم را به تعویق بیندازند و افق برنامهریزی را از چند ساله به چند هفتهای تنزل دهند. این سازگاری اگر طولانی شود، انتظارات از زندگی را به تدریج کاهش میدهد.
تأثیر بر لایههای مختلف جامعه
تحلیل نشان میدهد تحمل این فشارها برای همه یکسان نیست. صاحب شغل و پسانداز فرصت مدیریت بیشتری دارد، در حالی که خانوادههایی با درآمد محدود با هر افزایش قیمتی یا وقفه کاری، ناچارند از نیازهای اساسی صرفنظر کنند. این شکاف، کیفیت روابط اجتماعی را نیز تحت تأثیر قرار داده؛ خستگی و دغدغههای معاشتی فرصت معاشرت را سلب کرده است.
ظرفیت بازسازی و نقش نهادها
ارزش تابآوری ایرانیان در «توان بازسازی و ادامه تلاش» خلاصه میشود؛ کسبوکارهایی که پس از دورههای سخت بازگشایی شدهاند، جوانانی که فرصتهای تازه میجویند و خانوادههایی که برای آینده فرزندان میکوشند، مصداق این تواناییاند. با این حال، این ظرفیت بیپایان نیست. جامعه برای حفظ توان خود به امنیت، ثبات اقتصادی و امکان برنامهریزی نیاز دارد.
مسئولیت نهادهای تصمیمگیرنده در کاهش فشارهای مستمر، فراهم آوردن فضایی است که مردم بتوانند انرژی خود را صرف پیشرفت، خلاقیت و زندگی در آرامش کنند، نه تنها عبور از بحران.

نظرات (0)
در حال بارگذاری نظرات...