وویجر ۱ در فاصله یک روز نوری از زمین؛ رکورد جدید ناسا
فضاپیمای وویجر ۱ سازمان فضایی ناسا در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۶ (۲۸ آبان ۱۴۰۵)، پس از گذشت نزدیک به نیم قرن از پرتاب، به یکی از مهمترین نقاط عطف تاریخ اکتشافات فضایی رسید. این فضاپیما اکنون در فاصله یک روز نوری از زمین قرار دارد؛ یعنی حدود ۲۵.۹ میلیارد کیلومتر (۱۶.۱ میلیارد مایل) از سیاره ما جدا شده است.

پیامها ۲۴ ساعت طول میکشند تا به زمین برسند
به گزارش ساینسالرت، این فاصله به این معناست که امواج رادیویی و دادههایی که با سرعت نور از وویجر ۱ ارسال میشوند، برای رسیدن به کنترل مأموریت در زمین به ۲۴ ساعت زمان نیاز دارند. این رکورد، وویجر ۱ را به دورترین ساختهدست بشر در تاریخ تبدیل کرده است.
سفر تاریخی از سال ۱۹۷۷ تا امروز
وویجر ۱ در ۵ سپتامبر ۱۹۷۷، دو هفته پس از وویجر ۲، از زمین پرتاب شد. هدف اصلی، بررسی سیارات دوردست منظومه شمسی (مشتری و زحل) با استفاده از یک آرایش کمیاب سیاراتی بود که تقریباً هر ۱۷۶ سال یکبار رخ میدهد و امکان کمک گرانشی برای افزایش سرعت را فراهم میآورد.
- ۱۹۷۹: رسیدن به مشتری و کشف صاعقهها و آتشفشانهای فعال روی قمر آیو.
- ۱۹۸۰: پرواز کنار زحل؛ آشکارسازی اینکه حلقههای زحل از صدها حلقه کوچکتر تشکیل شدهاند.
- پس از زحل: مسیر فضاپیما به خارج از صفحه اقلیمی تغییر کرد تا به سمت فضای میانستارهای سوق داده شود.
عبور از مرزهای منظومه شمسی
وویجر ۱ در سال ۱۹۹۸ فضاپیمای پایونیر ۱۰ را پشت سر گذاشت و دورترین شیء بشرساخته شد. مراحل کلیدی خروج از منظومه شمسی عبارتند از:
- ۲۰۰۴: عبور از «شوک پایانی» (Termination Shock) جایی که باد خورشیدی ناگهانی کند میشود.
- ۲۰۰۴-۲۰۱۲: گذر از «هلیوشیت» (Heliosheath)، لایه بیرونی و آشفته حباب خورشیدی.
- ۲۵ اوت ۲۰۱۲: عبور از «هلیوپاز» (Heliopause) و ورود رسمی به فضای میانستارهای به عنوان نخستین ساختهدست بشر.
تأیید ورود به فضای میانستارهای یک سال بعد با تحلیل تغییرات چگالی پلاسما انجام گرفت، هرچند تغییر مورد انتظار در میدان مغناطیسی مشاهده نشد.
یافتههای علمی اخیر
با وجود گذشت ۴۹ سال، وویجر ۱ همچنان داده میفرستد، هرچند ۸ از ۱۰ ابزار علمیاش خاموش شدهاند و تنها دو ابزار فعال ماندهاند. یافتههای مهم اخیر:
- تأثیر فعالیتهای خورشیدی (مانند فورانهای تاج) تا میلیاردها کیلومتر فراتر از هلیوپاز قابل ردیابی است.
- چگالی پلاسما در فضای بیرون از هلیوپاز در حال افزایش است، که نشان میدهد محیط میانستارهای کاملاً یکنواخت نیست.
چالش انرژی و آینده مأموریت
منبع انرژی وویجر ۱، ژنراتور رادیوایزوتوپی (RTG) است که از تجزیه پلوتونیوم تغذیه میشود. توان خروجی این منبع هر سال حدود ۴ وات کاهش مییابد. مهندسان ناسا با خاموش کردن تدریجی تجهیزات، عمر عملیاتی را kéo dài کردهاند.
برآورد ناسا نشان میدهد وویجر ۱ میتواند دستکم یکی از ابزارهایش را تا دهه ۲۰۳۰ فعال نگه دارد. با این حال، رسیدن به مرز داخلی ابر اورت (فاصله ۱.۶ تا ۳.۲ سال نوری) در عمر باقیمانده فضاپیما ممکن نیست.
«شاید وویجر ۱ آنقدر دوام بیاورد که بتواند پاسخ دهد تأثیر خورشید دقیقاً در کجا پایان مییابد و فضای میانستارهای دستنخورده از کجا آغاز میشود.»

نظرات (0)
در حال بارگذاری نظرات...