واکنش زیدآبادی به پروندهٔ «پژمان جمشیدی»؛ پرسش‌هایی دربارهٔ تبرئه از تجاوز و محکومیت به شلاق

یک فعال اصلاح‌طلب با طرح ابهاماتی دربارهٔ حکم صادره در پروندهٔ «پژمان جمشیدی»، نسبت میان «تبرئه از اتهام تجاوز» و «محکومیت به شلاق به‌دلیل عمل خلاف شرع» را محل سؤال دانست و تأکید کرد در صورت وجود رضایت دوجانبه، مبنای شرعی مجازات قابل توضیح نیست.

به گزارش رسا نشر و به نقل از خبرگزاری خبرآنلاین، احمد زیدآبادی، فعال اصلاح‌طلب، در یادداشتی که در کانال تلگرامی خود منتشر کرده، با اشاره به اظهارات منتسب به خواهر پژمان جمشیدی نوشت: «خواهر پژمان جمشیدی گفته است؛ برادرم امام‌زاده نیست!» و سپس افزود: «مگر کسی گفته بود امام‌زاده است؟»

زیدآبادی در ادامه، برای توضیح زمینهٔ انتقادی خود، خاطره‌ای از گفت‌وگویی در سال ۷۵ با محمدجواد لاریجانی را روایت کرده است؛ زمانی که به گفتهٔ او لاریجانی رئیس مرکز پژوهش‌های مجلس بود. به نوشتهٔ وی، این مصاحبه در ساختمانی در میدان بهارستان انجام شد و قرار بود در روزنامهٔ همشهری منتشر شود؛ با این حال، مسئولان وقت روزنامه، مصاحبه را «بیش از حد چالشی» دانستند و انتشارش را متوقف کردند.

او با اشاره به محور آن گفت‌وگو می‌نویسد که در مصاحبه، میزان «دمکراتیک بودنِ نظام جمهوری اسلامی» را با معیارهای مطرح‌شده توسط کارل پوپر به چالش کشیده و طرف گفت‌وگو را در تنگنا قرار داده است. زیدآبادی نقل می‌کند که لاریجانی بخشی از گفت‌وگو را به نقد پوپر اختصاص داده و او نیز در پاسخ تأکید کرده است: «گور بابای پوپر! شما به من بگو طبق معیار مطرح‌شده توسط او جمهوری اسلامی چقدر دمکراتیک است؟»

به روایت این فعال اصلاح‌طلب، نتیجهٔ آن بحث در نهایت به جمله‌ای از سوی لاریجانی منتهی شد که گفته بود: «اعضای شورای نگهبان معصوم نیستند!» و زیدآبادی نیز پاسخ داده است: «مگر کسی ظن معصومیت آن‌ها را به مخیلهٔ خود راه داده است؟»

زیدآبادی همچنین دربارهٔ سرنوشت متن مصاحبه می‌نویسد نسخهٔ پیاده‌شده مدت‌ها در کشوی میز دفتر روزنامه باقی مانده بود تا این‌که سعید لیلاز مسئول «سرویس مصاحبه» در همشهری شد. به گفتهٔ او، در شبی که لیلاز برای تکمیل صفحه به‌دنبال مطلب می‌گشت، پیشنهاد انتشار همان گفت‌وگو مطرح شد و لیلاز متن را دریافت کرد.

او ادامه می‌دهد که مصاحبه در دو شماره منتشر شد، اما به ادعای زیدآبادی «بخش‌های چالشی و ارزشمند» آن «تمام‌وکمال» از نسخهٔ چاپ‌شده حذف شده بود.

زیدآبادی سپس به موضوع پروندهٔ پژمان جمشیدی بازمی‌گردد و می‌نویسد: «در مورد حکم پژمان جمشیدی هم من از قضیه سر در نیاوردم!» او با استناد به آن‌چه «گویا» دربارهٔ روند دادرسی گفته شده، مطرح می‌کند که دادگاه جمشیدی را از اتهام تجاوز تبرئه کرده، اما به اتهام «عمل خلاف شرع» به شلاق محکوم شده است.

این فعال اصلاح‌طلب در بخش تحلیلی یادداشت خود می‌پرسد اگر «تجاوزی در کار نبوده»، مصداق «عمل خلاف شرع» دقیقاً چه بوده است. او در ادامه، به اظهارات اخیر حسن رحیم‌پور ازغدی اشاره کرده و می‌نویسد ازغدی «به صراحت» گفته است «با رضایت طرفینی»، حتی دو دانش‌آموز پیش از بلوغ نیز می‌توانند رابطهٔ جنسی برقرار کنند و این کار «عیب و ایراد شرعی» ندارد.

بر همین مبنا، زیدآبادی نتیجه می‌گیرد: «با حساب آقای ازغدی، اگر در موضوع اتهام آقای جمشیدی، رضایتی دوجانبه در کار بوده، دیگر کجای ماجرا خلاف شرع است که شلاق خوردن او را ضروری سازد؟» او همچنین پرسش دیگری را نیز مطرح می‌کند: «و اگر یک طرف رضایت نداشته، پس تبرئه از اتهام تجاوز چگونه احراز شده است؟»