شوخی می‌کنید آقای زنوزی؟

محمدرضا زنوزی، مالک باشگاه تراکتورسازی که گویا مدتی در سفر خارج از کشور به سر می‌برده، بازگشتی توفانی به رسانه‌ها داشت و مطالبی به زبان آورد که بار دیگر از جهات مختلف قابل نقد به‌ نظر می‌رسید.

به‌ طور کلی موضع‌گیری‌ها و برخی سیاست‌های مالک تراکتور طوری است که مخاطب بیشتر از هر چیز دیگری نگران آینده این تیم می‌شود.

شجاعی محصول تراکتور است؟

مالک تراکتور که آشکارا از سخنان علیرضا منصوریان درباره خودش عصبانی به‌ نظر می‌رسد، بابت انتخاب او به‌ عنوان سرمربی تیم عذرخواهی کرده و در ادامه به ستایش از مسعود شجاعی پرداخته است. او گفته مسعود گزینه اصلی باشگاه برای سرمربیگری است، اما خودش فعلاً قبول نکرده. جالب این که منصوریان قبلا سرمربی چند تیم بوده و کارنامه داشته، در مورد شجاعی که اصلاً چنین کارنامه‌ای وجود ندارد و روشن نیست که آیا فردا بابت این انتخاب هم کار به عذرخواهی می‌کشد یا نه. از همه عجیب‌تر اما تعبیری است که زنوزی در مورد کاپیتان پیشین تیم ملی به‌ کار برده: «شجاعی به هیچ تیم دیگری تعلق ندارد و محصول تراکتور است.» این یعنی بازیکنی که از نفت آبادان به فوتبال ایران معرفی شده، از سایپا به لیگ‌های خارجی رفته و ۱۲سال در فرنگ بازی کرده، به صرف حضور در تراکتور در ۳۴سالگی محصول این باشگاه لقب گرفته است! بعید به‌ نظر می‌رسد در بدنه هواداران تراکتور هم حتی یک نفر با ادعای مالک باشگاه در این زمینه موافق باشد.

لاپوشانی ناکامی پرسپولیس؟

طبق معمول مصاحبه زنوزی خالی از طعنه‌زنی به سرخابی‌های پایتخت نبود. او این بار مصاحبه فوتبال برتر با علیرضا منصوریان را آن هم ۲ شب بعد از فینال لیگ قهرمانان آسیا، تلاش صداوسیما برای لاپوشانی ناکامی پرسپولیس قلمداد کرده است. پرسش اینجاست که مگر شکست حداقلی در فینال آسیا بحران است که نیاز به جمع‌وجور کردن داشته باشد؟ آن هم ۴۸ساعت بعد از پایان بازی؟ و مگر برنامه نه‌چندان پربیننده محمدحسین میثاقی که فقط به‌ خاطر وایرال شدن قسمت‌هایی از آن دیده می‌شود، جایی برای لاپوشانی باخت پرسپولیس است؟ اصلا اگر تراکتور نخستین مربی اخراجی لیگ را به این شکل عجیب معرفی نمی‌کرد، چه بهانه‌ای برای وسط آمدن نام این باشگاه وجود داشت؟

وعده اقتصادی تا کی؟

زنوزی بار دیگر بخش مفصلی از مصاحبه‌اش را به صدور وعده خودکفایی تراکتور از نظر اقتصادی اختصاص داده. این در حالی است که تراکتور از زمان حضور او به‌ عنوان تنها باشگاه ایرانی در کنار کلیشه‌های ورزشی و فرهنگی، عنوان «اقتصادی» را هم پشت نامش دارد. با این حال تاکنون هیچ سازوکار به ثمر نشسته‌ای در این حوزه به چشم نخورده است. یعنی هیچ حرکت روشنی انجام نشده که قابل لمس باشد، منتج به درآمد پایدار شود و هواداران بدانند فردا اگر زنوزی ناگهان خواست باشگاه را زمین بگذارد و برود، نگرانی بابت دخل و خرج تیم وجود نخواهد داشت. به‌ نظر می‌رسد عمده فعالیت‌های این مالک مثل خرید لباس آدیداس و عقد قراردادها و تفاهم‌های خواهرخواندگی با باشگاه‌های مختلف اروپایی صرفا جنبه نمایشی دارد و قرار نیست آبی از آنها گرم شود.

القای توهین چرا؟

همچنان مشخص نیست چرا مسئولان باشگاه تراکتور سعی می‌کنند هر رفتار و گفتاری را حمل بر توهین به این باشگاه محبوب، قدیمی و مردمی کنند. حقیقتا این قدر دامن زدن به هر سوءتفاهمی درست نیست و نتیجه این رویکرد در درازمدت، لوث شدن این ارزش است. شاید هزار انتقاد به محمدحسین میثاقی وارد باشد اما مثل روز روشن است که منظور او از داستان محمد عباس‌زاده، بوسه بر لوگوی تراکتور و ضدعفونی‌کردن، شوخی با تظاهر بازیکنان فوتبال و ربط دادن آن به کرونا بوده است. در این مسئله کوچک‌ترین تردیدی وجود ندارد و جالب نیست که مدیران باشگاه بیهوده هواداران را خشمگین کنند و رودرروی یک نفر قرار بدهند. اظهارات زنوزی در مورد این که «اگر اسم این مجری را بیاورم باید دهانم را آب بکشم» نه‌تنها اخلاقی نیست، بلکه هیچ تناسبی با انصاف هم ندارد.