پایین آمدن آرزوها در حد پوشک بچه

زوج‌های جوانی که تازه تشکیل زندگی می‌دهند یا تازه بچه دار می‌شوند، آرزوهای بزرگی در سر دارند. مثل خریدن خانه‌ای که اتاق بچه داشته باشد یا خرید ماشین که دیگر بشود راحت و رفت و آمد کرد و هزار آرزوی بزرگ و کوچک دیگر.

با کسب درآمدی متوسط به شرط کار کردن مرد و زن با هم  با مدیریت درست مالی و کمی سختی، این آرزوها قابل دسترس بود. واقعا بعد از چند سال کار و با کمک وام می‌شد به یک خانه متوسط در شهری مثل تهران رسید. می‌شد با یک تلاش و کمی صرفه جویی، ماشین خرید.

حالا اما کمی داستان فرق کرده است. با زیر رو شدن وضعیت اقتصاد کشور، آرزوهای مردم هم آب رفته است. الان دیگر بسیاری از زوج‌های جوان و یا تازه بچه دار شده به فکر خرید خانه یا ماشین نیستند چون هرچه کار کنند دستشان به جایی نمی‌رسد، خانه و ماشین شده‌اند جن، ما بسم الله.

در این شرایط است که آرزوی خانواده‌های ایرانی می‌شود خرید یک پوشک. الان بسیاری از کسانی که تازه بچه دار شده‌اند تمام فکر و ذکرشان شده، پوشک فردای بچه‌شان. شده است قیمت سرسام آور شیرخشک. شده است قیمت داروهای بچه تازه مریض شده است.

این مشکلات اصلا اجازه نمی‌دهد، پدری به فکر خانه خریدن باشد. اصلا پولی می‌ماند که بخواهیم آن را پس انداز کنیم که بعدها به واسطه آن بشود خانه‌ای خرید. فرض هم که پس انداز کردیم، چند سال بعد این پس انداز دیگر ارزشی ندارد که بتوان با آن خانه خرید. شاید با آن پس انداز بشود چند پوشک اضافه خرید.

این شرایط باعث شده است تا جوانان از ازدواج فراری باشند. تا می‌گویی ازدواج کن، می‌گوید: من در خرج خودم مانده‌ام چه برسد به خرج دیگری. یا به زوج جوانی می‌گویی بچه دار شو و می‌گویند، با این اوضاع یکی دیگر به جامعه اضافه کنیم که چه بشود؟ گیرم هم که بچه دار شدیم از کجا پوشک برایش بیاوریم.

چه بخواهیم و چه نخواهیم، شرایط بد اقتصادی کشور در حال شکل دادن به جامعه ایران است. امروز بسیاری از مشکلات اجتماعی ما به خاطر مسائل فرهنگی و اجتماعی نیست بلکه این اقتصاد و بالا و پایین شدن آن است که مسیر آینده کشور را مشخص می‌کند.

یک مثال ساده برای این معنا می‌شود زد. قیمت گوشی‌های موبایل بالا رفته است و سر به آسمان می‌ساید. همین گران شدن باعث شده است، تا دزدی گوشی‌های تلفن همراه، روز به روز افزایش پیدا کند.

اگر وضع به همین شکل ادامه پیدا کند باید منتظر مشکلات بی‌شمار فرهنگی و اجتماعی باشیم. مشکلاتی که بعدها باید به دنبال راه حل برای آن باشیم.

عصر ایران؛ مصطفی داننده