یغما گلرویی در وصف آیدین آغداشلو سرود

“رسامِ فیروزه‌چشم”

به آیدین آغداشلو برای زادروزش

عاقبت روزی
تکه‌تکه‌های این کاشی شکسته را
کنار هم می‌نشانند یک‌به‌یک
تا شمایل لاجوردی‌ات دوباره
بر طاقِ حوض‌خانه بخندد،
اما تو نیستی که ببینی.
رسامِ فیروزه‌چشم
با برفِ کوه‌های قفقاز
بر موهایت.

روزی عاقبت
پاره‌پاره‌های دلت
این انارِ ترک‌پوش را
بر بومِ خاک‌گرفته‌ مرمت می‌کنند
تا خونِِ آن دوباره
بر چشم‌ها شتک زند،
اما تو نیستی که ببینی.
رسامِ فیروزه‌چشم
با رنگین‌کمانی آخته
در دست‌های عاشقت.

ما وارثانِ زبانِ بُریده‌ی پدرانیم،
ما وارثِ زالوهای آز
بر پای تلاشِ خود
و چشم‌بندهای مرصع
بر نگاهمان
به افق‌های سرخِ اساطیری.

این‌جا همیشه عده‌ای
گندمِ مسموم برای قُمریان می‌پاشند
و خورشید را
به سنگِ بُهتان نشانه می‌روند.
در احاطه‌ی دوستانی
که حاشیه‌ی گود را خوش‌تر دارند
به کف‌کوبی.

میان‌دارانِ چرب‌دستِ عزاداری
که پیش‌آهنگان را می‌کُشند
تا در سوگشان
گریبان، هفت‌پاره کنند…
اما روزی،
عاقبت روزی
کسی بُراده‌های این تالار آینه را
بندکشی می‌کند از نو
و تو
دوباره ما را به خاطراتمان
معرفی خواهی کرد،
رسامِ فیروزه‌چشم
با افشارِی خونین
بر لبانِ خاموشت.

یغما گلرویی